MOMMY

Spoiler!

Sadece filmekimi’nde değil son dönemde izlediğim en etkileyici filmlerden birisi oldu Mommy. J’ai Tué Ma Mère ve Les Amours Imaginaires ile uzun süredir özgün sinemasıyla beni etkileyen Xavier Dolan’ın son filmi Mommy bir çok konuda yeni birşey söylüyor. Öncelikle, son yılarda filmlerin ölçekleriyle (1:1, 4:3, 16:9) fazlasıyla oynayan örneklerin varlığına karşın, bu özelliğin ilk defa işleve yönelik olarak kullanıldığını görüyorum. Film 1:1 ölçekte, yani kare. Ama film sonuna kadar bu şekilde devam etmiyor. Bunu açıklamıyorum ki izleyen için, filmin tadı kaçmasın. Filmin gerçekten buluşçu bu yanından daha etkileyici olan ise, filmin tansiyonu. O kadar ustalıklı şekilde tansiyon yükseliyor ve düşüyor ki, hem oyuncular hem müzik hem ışık hem kamera el ele vermiş aynı ipte durmayı başarıyor. Üstelik bunu kendisini zorlayarak yapmayı tercih eden Dolan, gerçekten zor bir işin altından kalkmayı başarmış. Oyuncular fazlasıyla başarılı bir uyum içinde rollerini icra ederken, kamera, çok zeki çözümlerle planlar almayı başarmış. Hem sonuca yönelik, hem de akılcı kamera açıları ile herşey daha yere basar bir hal almış. Cidden, Cannes’14 jüri başkanı Jane Campion’ın dediği gibi “dahice” çözümleri var bu adamın.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *